Ziołolecznictwo

Ziołolecznictwo to najstarsza z udokumentowanych form medycyny, zapoczątkowana w Chinach i innych krajach starożytnych mniej więcej pięć tysięcy lat temu. Elementy ziołolecznictwa są zawarte w filozofiach i medycynach Dalekiego Wschodu, skąd terapia ta, poprzez Środkowy Wschód dotarła do Grecji i Italii. Następnie rozprzestrzeniła się w Europie oraz Ameryce Północnej i Południowej, gdzie powiązała się z tradycjami tubylców. W ten sposób ziołolecznictwo na dobre zakorzeniło się na Zachodzie, łącząc starożytne nauki Dalekiego Wschodu z miejscową medycyną ludową i współczesnymi osiągnięciami naukowymi. W dzisiejszych czasach, kiedy ludzie coraz bardziej się interesują stanem swojego zdrowia i coraz częściej biorą odpowiedzialność za troskę o nie, poszukuje się alternatyw dla konwencjonalnej medycyny, która nic zawsze okazuje się skuteczna w walce z chorobami. Leczenie ziołami przeżywa obecnie prawdziwy renesans popularności, ponieważ okazuje się niezwykle skuteczne w zapobieganiu i przeciwdziałaniu chorobom oraz przywraca zdrową harmonię w organizmie.

Sposób działania

Wiele lekarstw produkuje się na bazie surowców roślinnych przez ekstrakcję aktywnych substancji albo ich sztuczną syntezę. Jednakże rosnąca liczba niekorzystnych skutków ubocznych, wywoływanych przez nowoczesne, syntetyczne lekarstwa powoduje, że wielu naukowców i lekarzy ponownie interesuje się ziołami i roślinami oraz ogólnie ziołolecznictwem. Wydaje się, że zawarte w roślinach substancje poboczne skutecznie wspomagają aktywne elementy, niejako "przygotowując" organizm na ich działanie. Ekstrakcja aktywnych czynników powoduje utratę cennych substancji pobocznych. Istnieje prawdopodobieństwo, że dzięki zażywaniu wszystkich elementów rośliny można zapobiec niekorzystnym reakcjom ubocznym. Zioła można stosować jako uzupełnienie lub alternatywę dla medycyny konwencjonalnej, gdyż odpowiadają one ludzkiej naturze i stanowią wynik tysięcy lat badań i doświadczeń. Ziołolecznictwo opiera się na lej samej teorii, co wiele innych terapii wywodzących się ze Wschodu, a szczególnie na pojęciu siły Qi lub ki, czyli energii życiowej przepływającej przez ciało człowieka. Organizm ludzki ma niewątpliwie niezwykłą zdolność samoleczenia, równoważenia swoich funkcji, temperatury, poziomu płynów ustrojowych, akcji serca i oddychania, co jest dowodem na istnienie siły witalnej, źródła życia, ruchu i duchowości. Choroby wynikają z nierównowagi energetycznej, spowodowanej takimi czynnikami jak, na przykład, stres, zanieczyszczenie środowiska, chemikalia lub zakażenia. Występowanie fizycznych symptomów dowodzi, że organizm stara się pokonać chorobę. Dlatego objawy powinno się traktować jako wskazówkę pomagająca ustalić rzeczywistą przyczynę nierównowagi, a nie wyłączny obiekt leczenia. Celem ziołolecznictwa jest zrównoważenie energii w organizmie, przywrócenie harmonijnego działania wszystkich układów, utrzymanie dobrego stanu zdrowia, umysłu i ducha oraz dobrego samopoczucia.
Zioła można stosować w różnych postaciach i istnieje dziesięć podstawowych metod ich przyrządzania. Aby przygotować napar (herbatę ziołową), do wrzącej wody wkłada się świeże lub suszone zioła, a powstały płyn pije się lub stosuje zewnętrznie. Podobnie przygotowuje się odwar, z tą różnicą, że do przyrządzania używa się twardszych części roślin, takich jak kora, nasiona lub korzenie, pokruszonych przed gotowaniem. Z rozgniecionych ziół, ich łodyg, nasion lub kory, można przyrządzić proszek, który dodaje się do jedzenia bądź zażywa w formie kapsułek lub tabletek. Wywar lub odwar można zagotować z miodem uzyskując w ten sposób syrop ziołowy. Z ziół można również przygotować nalewkę, zanurzając je w alkoholu, w którym uwalniają się aktywne substancje zawarte w roślinach. Olejki eteryczne, stosowane także w aromatoterapii, uzyskuje się w procesie destylacji i zagęszczania. Procesy te są dość skomplikowane, dlatego olejki eteryczne należy kupować u sprawdzonego dostawcy. Zioła mogą być również stosowane w formie maści, kremów, kompresów i okładów.
Zioła podawane w każdej z tych postaci leczą przyczynę schorzenia, równoważą funkcjonowanie organizmu, pobudzają układ odpornościowy oraz łagodzą symptomy choroby, dzięki czemu rekonwalescencja staje się łatwiejsza do zniesienia. Istnieją tysiące ziół o różnorakich właściwościach, dlatego po poradę i leczenie należy się zwrócić do uznanego, zarejestrowanego specjalisty. Popularne leki ziołowe dostępne są w aptekach i sklepach ze zdrową żywnością.

Przebieg leczenia

Zielarze często specjalizują się w jednej z odmian ziołolecznictwa, np. chińskim lub indyjskim. Na Zachodzie wielu terapeutów rozwinęło bardziej eklektyczne podejście do ziołolecznictwa, oparte na różnych kulturach i filozofiach. Niektórzy zielarze mają profesjonalne wykształcenie medyczne. Dobry zielarz powinien mieć dogłębną wiedzę w dziedzinie anatomii, fizjologii, patologii i biochemii, a także powinien być zarejestrowany w odpowiedniej organizacji. Leczenie jest poprzedzone szczegółową konsultacją, która trwa zwykle około godziny. Ziołolecznictwo jest terapią holistyczną, w związku z czym terapeuta jest zainteresowany wszystkimi przejawami stanu zdrowia pacjenta oraz jego życia psychicznego, emocjonalnego i duchowego. Rozmowa dotyczy sposobu odżywiania, trybu życia, przebytych chorób, uczuleń, nawyków i wielu innych spraw. Podczas stawiania diagnozy niektórzy specjaliści wspomagają się konwencjonalnymi metodami, takimi jak: osłuchiwanie stetoskopem tub prześwietlenie promieniami rentgena, albo technikami zaczerpniętymi z innych terapii niekonwencjonalnych, na przykład akupunktury, BSZ, irydologii lub kinezjologii. Następnie terapeuta przepisuje odpowiednie leki ziołowe i umawia się na regularne wizyty, aby sprawdzić skuteczność leczenia i zapobiec innym chorobom.

Zastosowanie

Za pomocą ziół można leczyć praktycznie wszystkie choroby. Jednakże w nagłych wypadkach, takich jak:
poważne urazy, ostre ataki chorób oraz nagłe zachorowania i infekcja, należy najpierw podjąć leczenie konwencjonalne. Rolą ziołolecznictwa jest wspomaganie terapii konwencjonalnej, i najbardziej nadaje się ono do leczenia chorób przewlekłych. Dużą skuteczność odnotowano w leczeniu, między innymi, alergii, stanów lękowych, artretyzmu, astmy, chorób dziecięcych, przeziębień, zapalenia pęcherza, depresji, dolegliwości trawiennych (włącznie z zapaleniem żołądka i jelit, wrzodami przewodu pokarmowego, niestrawnością i zaparciem), egzemy, bólu głowy, nadciśnienia, schorzeń nerek i wątroby, dolegliwości związanych z miesiączką, menopauzą i ciążą, migreny, nerwobólów, łuszczycy, dolegliwości oddechowych, reumatyzmu, chorób skory, stresu, żylaków i iniekcji wirusowych.

Przeciwwskazania

Terapia ziołowa przeprowadzona pod kierunkiem wykwalifikowanego zielarza może zwykle uzupełniać leczenie konwencjonalne, a ostrożnie stosowana nadaje się również dla niemowląt, dzieci, kobiet w ciąży i osób starszych. Należy pamiętać, że zioła są silnymi lekarstwami i ich przedawkowanie jest równie groźne w skutkach, jak nadużycie innych leków. Wiele ziół jest niewskazanych (a nawet niebezpiecznych) w pewnych stanach zdrowotnych oraz dla kobiet w ciąży. Dlatego też leczenie powinno się odbywać pod ścisłą kontrolą terapeuty, którego należy powiadomić o wszystkich prowadzonych równolegle terapiach, zarówno konwencjonalnych, jak i alternatywnych. Leczenie ziołami prowadzone pod kierunkiem dobrego specjalisty to wspaniała, równoważąca i uzdrawiająca terapia, która może doskonale uzupełnić, a w wielu wypadkach zastąpić, medycynę konwencjonalną.